Περί Αποχής (part 1):
Μετά από αρκετό καιρό κατάφερα να παραβρεθώ σε συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του ΔΣΑ, και για άλλη μια φορά να νιώσω ότι χάνουμε το τρένο των εξελίξεων...Σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, παραμονή της έναρξης αποχών που προμηνύονται "σκληρές" μου δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι δεν έχουμε επεξεργασμένες θέσεις, δεν ξέρουμε πού πάμε - ή τουλάχιστον δεν βγαίνει προς τα έξω πού θέλουμε να πάμε. Μας ενώνει ο φόβος για τα επερχόμενα, η αίσθηση ότι αδειάζουν οιτσέπες μας βίαια, η ανασφάλεια, αλλά ελλείπει για άλλη μια φορά σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις μας η θετική πρόταση, το οργανωμένο και επεξεργασμένο σχέδιο, πού θέλουμε να πάμε το σώμα. Για το λόγο αυτό άλλωστε, οι μάχες δίνονται περί όνου σκιάς: αντί να δούμε τι ασφαλιστικό θέλουμε, και έστω και την ύστατη στιγμή να καταλήξουμε σε μια βιώσιμη πρόταση, τσακωνόμαστε για τα πλαίσια των αποχών, περνούν οι ώρες με αντεγκλήσεις αν είναι πιο ...μειοδότης ή διαλλακτικός όποιος ψηφίζει για εξαιρέσεις στο πλαίσιο χορήγησης αδειών, και ποιος θα ποστάρει πρώτος στο facebook ότι νοιάζεται περισσότερο για τον μέσο ψηφοφόρο ή για τον...Έλληνα πολίτη (ανάλογα με το ιδεολογικό πρόσημο που ο καθένας επιλέγει να προτάσσει στον δημόσιο λόγο του)- χωρίς στο τέλος να βλέπουμε την ουσία: δηλ. ότι το νόημα δεν είναι ποια δίκη θα γίνει για τον επόμενο μήνα, και ποιος θα καταφέρει να κόψει ένα γραμμάτιο - που είναι απαραίτητο για την επιβίωση όλων όσων ασκούμε μάχιμη δικηγορία- αλλά τι ασφαλιστικό σύστημα θέλουμε να υπάρχει, με ποιος όρους θεωρούμε λογικό και υγιές να εργαζόμαστε στο μέλλον...Κρίμα, γιατί πολλά από τα μέλη του ΔΣ - από όλες τις πτέρυγες- αδικούν τους εαυτούς τους, αλλά οι συνέπειες κινδυνεύουν να είναι καταστροφικές για όλους μας.
Περί αποχής (part 2):
Ομολογώ ότι δεν έχω καταφέρει να μελετήσω τόσο πολύ το ασφαλιστικό νομοσχέδιο, όσο θα ήθελα - ούτε είμαι ειδήμων στα ασφαλιστικά ζητήματα- και επιφυλάσσομαι (άλλωστε τις ημέρες της αποχής θα έχουμε χρόνο για μελέτη...). Όμως είναι κοινή αντίληψη όλων μας ότι πρέπει να αλλάξει το σημερινό σύστημα και ότι δεν είναι βιώσιμο (το αν φταίνε οι κακές κυβερνήσεις του παρελθόντος, τα PSI, τα σκάνδαλα στα ταμεία, οι διαρκείς παροχές, οι υποσχέσεις των σημερινών κλπ., αφορούν άλλο επίπεδο συζήτησης - και οι ευθύνες πρέπει να αποδοθούν- αλλά δεν γιατρεύει την σημερινή κατάσταση). Μπροστά σε αυτή την εικόνα, έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση, που παίζει μόνη της, εκμεταλλεύεται τη μερίδα του χειμαζόμενου πληθυσμού που δεν καταφέρνει εύκολα να διασφαλίσει την καθημερινότητά του, και μετακυλίοντας το πρόβλημα για μετά από 3-4 χρόνια (οπότε μπορεί να μην είναι κυβέρνηση, και δεν την ενδιαφέρει...), προσπαθεί να έχει μαζί της τους δημόσιους υπαλλήλους και τουλάχιστον σε φραστικό επίπεδο τους νυν συνταξιούχους - λέγοντάς τους ότι δεν θα τους οδηγήσει απευθείας σε συντάξεις πείνας, εκμεταλλευόμενη την ανάγκη τους, και πετάει το μπαλάκι σε όλους τους υπόλοιπους. Όσοι έχουμε την ατυχία να είμαστε ασφαλισμένοι μετά το 1993, βιώναμε τόσα χρόνια την αδικία, αλλά κανένας δεν πολυασχολιόταν μαζί μας. Και εμείς όμως, ίσως και λόγω μιας καλύτερης κατάστασης στα οικονομικά μας, γκρινιάζαμε, αλλά δεν εξεγειρόμασταν. Πλέον όμως είμαστε απόλυτα στο στόχαστρο, και συμπιεζόμαστε και από τις δύο πλευρές της ηλικιακής πυραμίδας.
Περί αποχής (part 3) :
Στα στενά δικηγορικά πλαίσια, σήμερα όλοι όσοι έχουν υπερβεί τα 5 χρόνια ασφάλισης, είναι δεδομένο ότι καταβάλουν πάνω - κάτω τις ίδιες εισφορές. Έτσι, καλείται ο συνάδελφος που δεν έχει εισοδήματα, που εργάζεται σε άλλα γραφεία με πολύ χαμηλούς μισθούς, που δεν μπορεί να εξασφαλίσει καθημερινές ανάγκες του και της οικογένειάς του, να καταβάλει τις ίδιες εισφορές με αυτόν που φοροδιαφεύγει ασύστολα και καταφέρνει να δείχνει πολύ χαμηλά εισοδήματα, αλλά και με τον εργοδότη του και με αυτόν που πραγματικά έχει πολύ αυξημένα εισοδήματα και πάει πολύ καλά στην εργασία του. Η κατάσταση αυτή είναι τουλάχιστον άρρωστη, και είναι δεδομένο ότι όλοι αναγνωρίζαμε ότι πρέπει να αλλάξει και να λαμβάνονται υπόψη και τα εισοδήματά μας για τον προσδιορισμό των ασφαλιστικών μας εισφορών (από εκεί και πέρα ας επιλέξουμε αν θέλουμε να είναι και κεφαλαποιητικό το σύστημα ή όχι). Καμία αποχή όμως δεν έγινε, για τον συνάδελφο που βγάζει 8.000,00 ευρώ και καλείται να καταβάλει τα 5.000 στα ταμεία + τέλος επιτηδεύματος + εισφορά στο σύλλογο κλπ. Σε αυτόν τον συνάδελφο χαϊδεύει τα αυτιά ο ..."συνάδελφος" Κατρούγκαλος, γιατί αυτός μέσα στην απελπισία του, εισπράττει ότι θα καταβάλει λιγότερα στα Ταμεία φέτος. Και αυτόν τον συνάδελφο τον έχει χάσει ο Σύλλογος, και πρέπει να τον ξαναπάρει κοντά του, όχι χαϊδεύοντας τα αυτιά του, ούτε τάζοντάς του "δουλειές" - καθώς το επάγγελμα είναι σκληρό και δεν κάνουμε όλοι για όλα- αλλά δημιουργώντας το αναγκαίο προστατευτικό πλαίσιο και ταυτόχρονα διασφαλίζοντάς του δικαιοσύνη, που ξεκινά και από την συμμετοχή του στα φορολογικά βάρη και τις ασφαλιστικές εισφορές με ανάλογο προς τις οικονομικές του δυνατότητες τρόπο. Από την άλλη, συγγνώμη που πάω απέναντι στο ρεύμα, αλλά ΑΠΑΙΤΩ, αυτοί που έχουν την δυνατότητα να έχουν σημαντικά εισοδήματα από τη δικηγορία να καταβάλουν και ένα σημαντικότερο - λελογισμένο πάντα- κομμάτι για την διασφάλιση της βιωσιμότητας των ταμείων, και για να εξασφαλίζεται ελάχιστη εγγυημένη σύνταξη για όλους (αυτονόητο θεωρώ πάντως ότι ταυτόχρονα πρέπει να λαμβάνουν μεγαλύτερη σύνταξη). Και σε κάθε περίπτωση, πρέπει να βρεθεί δίκαιη και αναλογική ποσοστιαία επιβάρυνση, για όλους τους άλλους που βρίσκονται στη μέση από άποψη εισοδημάτων, γιατί αυτοί καλούνται αυτήν την στιγμή να επωμισθούν το πλέον επαχθές φορτίο. Και εκεί, στη διαμόρφωση βιώσιμων προτάσεων, που να αλλάζουν ταυτόχρονα ριζικά το σημερινό άδικο και άρρωστο τοπίο, πρέπει να ρίξουμε το βάρος μας. Η στείρα αντιπαράθεση απλώς καλύπτει την απουσία θέσεων, την έλλειψη ιδεών, και τελικά βολεύει και τους μέτριους και από τις δύο πλευρές.
